Tienduizenden verkrachters lopen vrij rond. En niemand weet het.
Onlangs (3 juli 2026) kwam De Tweede Kamer met een duidelijke definitie van cold cases, waarbij zonder twijfel werd vastgesteld dat ook ernstige zedenzaken onder die noemer vallen wanneer ze onopgelost blijven. Naar schatting zijn er zo'n 2000 onopgeloste moord- en verdwijningszaken in Nederland, en lange tijd werd aangenomen dat dit ook het aantal cold cases was. Het blijft een schatting, en dat is op zichzelf al opmerkelijk: hoe kan een rechtsstaat niet precies weten hoeveel ernstige misdrijven onopgelost zijn?
Stichting Coldcasezaken probeert op dit moment alle moord- en verdwijningszaken los te peuteren uit de politiearchieven, zodat we een betrouwbaarder cijfer kunnen presenteren en bovenal aandacht kunnen schenken aan honderden zaken die momenteel liggen te verstoffen in een vergeten la op het politiebureau. De politie werkt niet mee, en die strijd duurt voort. Daarover kunt u meer lezen op deze pagina.
Maar in deze blog wil ik de focus niet leggen op die honderden zaken. Het gaat mij nu om duizenden. Ja, duizenden onopgeloste verkrachtingszaken in Nederland, die inmiddels ook officieel tot de categorie cold cases behoren.
En dan heb ik het niet over twee- of drieduizend. Elk jaar worden er in ons land gemiddeld zo'n vijfduizend vrouwen en soms mannen verkracht. Van al die zaken wordt letterlijk een handjevol daders berecht. In de duizenden andere dossiers blijft de dader onbekend. Hanteer je dat gemiddelde over twintig jaar, dan kom je uit op een aantal dat nauwelijks te bevatten is. Duizenden slachtoffers die voor het leven getekend zijn, en die hun dader waarschijnlijk nooit achter slot en grendel zullen zien.
Intussen lopen die daders gewoon vrij rond. Ook in uw gemeente. En dat brengt een bijkomend gevaar met zich mee: bij seksuele geweldsplegers blijft het zelden bij één keer. Zij recidiveren, en dat maakt hen een structureel gevaar voor de samenleving.
Anderhalf jaar geleden schreef ik al een blog over dit onderwerp. Aanleiding was een zoekopdracht op politie.nl waarbij ik de term 'verkrachting' invoerde, omdat ik overwoog om ook cold case verkrachtingen op onze website te plaatsen. Mijn mond viel open van verbazing. In plaats van honderden of duizenden zaken verschenen er slechts zes resultaten. Die blog kreeg destijds niet de aandacht die hij naar mijn mening verdiende. En nu, zestien maanden later, is er niets veranderd. Wie vandaag diezelfde zoekterm intypt op de site van de politie, krijgt nog steeds precies zes resultaten. Niet één zaak erbij. Geen enkel slachtoffer heeft er een platform bij gekregen. Alsof de tijd heeft stilgestaan. Probeer het zelf: politie.nl
Waar zijn al die zaken gebleven? In hetzelfde vergeten kastje als de moord- en verdwijningscold cases? Nederland, een land dat op veel gebieden toonaangevend is, slaat hier een ongelofelijke flater. We staan bekend om vernieuwende technieken en kunnen als klein land grote landen op tal van gebieden bijhouden. Hoe is het dan mogelijk dat we op het gebied van cold cases zo weinig voor elkaar hebben?
Niet alleen de nabestaanden van meer dan 2000 vermoorde mensen wachten al tientallen jaren op antwoorden. Nee, er wachten letterlijk tienduizenden verkrachtingsslachtoffers op de dag dat hun dader eindelijk wordt berecht. En de kans dat die dag ooit komt? Die is nihil. Want niemand weet dat de zaak bestaat. Er komt geen tip als er geen zaak bekend is.
Als directeur van Stichting Coldcasezaken hecht ik grote waarde aan een goede samenwerking met de politie, en naar mijn overtuiging is die er ook. Maar ik ben tegelijkertijd niet bang om misstanden bij de naam te noemen. Soms zijn we als stichting misschien lastig. Dat moet dan maar zo zijn.
Politie, Openbaar Ministerie, Kabinet: zorg dat dit verandert.
Reactie plaatsen
Reacties
Waar ik mogelijk ondersteuning kan bieden, verneem ik zulks graag !